Een sprookje bij elkaar sprokkelen

Ik vertel graag sprookjes. Ik hou van de magische elementen en van de enigszins voorspelbare structuren en motieven in deze verhalen. Dat spreekt ook mijn doorgaans jonge publiek aan, dus dat komt mooi uit. Het bij elkaar sprokkelen van mijn eigen versie van een sprookje vind ik één van de leukste dingen in mijn werk als verhalenverteller.

Niet te eng - verhalen voor kinderboekenweek 2017

Volgende week start Kinderboekenweek 2017 met als thema 'Gruwelijk eng'. Het horrorgenre is bij volwassenen al decennialang populair en lijkt de laatste jaren ook in jeugdliteratuur steeds meer een plek te krijgen. Misschien dat daarom voor dit thema is gekozen?
Menig puber smult van dood, bloed, magie en andere horrorclichés, maar voor jonge kinderen is het genre niet geschikt. Of toch wel? Een paar tips...

Verhalen voor meisjes

Ondanks de inspanningen van Annie M.G. Schmidt en Astrid Lindgren - en talloze schrijvers na hen - zijn stereotiepe rolpatronen helaas nog steeds gemeengoed in kinderliteratuur. Kijk maar eens naar dit filmpje op Youtube. Als ik een verhaal zoek om te vertellen, probeer ik er altijd op te letten dat meisjes niet alleen maar volgzaam en lief zijn en jongens altijd de stoere held. Maar de rolpatronen zitten er bij kinderen al vroeg ingebakken, zo ontdekte ik afgelopen week.

Woorden zoeken bij de sprookjes van Grimm

Een paar weken geleden kwam ik tijdens digitale omzwervingen een plaatje tegen van een ge-wel-dig boek. "Sprookjes van Grimm zonder woorden" van Frank Flöthmann. Ik heb het mezelf gelijk cadeau gedaan - als verhalenverteller kan dat onder het motto "nodig voor mijn werk" ;-) De titel wekt misschien de suggestie dat het een boek is voor (kleine) kinderen, maar dat is het beslist niet. Tijdens het lezen kwamen er zowaar een idee bij me op hoe ik het echt voor mijn werk kan gebruiken. Onder de afbeelding lees je er meer over.

Grimm voor de kleintjes

Afgelopen week was ik bezig met de bewerking van het sprookje "Van de visser en zijn vrouw" en gebruikte daarbij zoals meestal mijn 'dikke Grimm'. Dat is de volledige uitgave van Lemniscaat uit 1981: een dik in rood linnen gebonden boek, met een verantwoorde vertaling en opgeluisterd door gerenommeerde illustratoren.
Voorin het boek staat dat ik het kocht in 1990. Ik was toen net begonnen aan de pabo en liep stage in groep 1. Een sprookjesboek was onmisbaar voor een aankomend juf, vond ik. Maar ik herinner me ook dat het boek me erg tegenviel, want een voorleesboek was het niet, ondanks zijn prachtige uiterlijk. Maar een vertelboek is het wel...

Een goed begin

Mijn eerste werkweek van 2014 zit erop en wát een week was dat! Ik werd verrast met twee leuke opdrachten voor op (heel) korte termijn, we hebben knopen doorgehakt voor wereldverteldag, en in mijn mailbox vond ik een interessante uitnodiging voor samenwerking. Door zo'n begin krijg je er zin in.
Zo werkt dat ook bij verhalen. De eerste zin trekt lezer of luisteraar het verhaal in.  Het zorgt ervoor dat je in de 'flow' komt. Beginzinnen: het onderwerp voor mijn eerste blog van dit jaar.

Vleerkens is een loverboy

Er is al veel gezegd en geschreven over sprookjes en hun betekenis. Maar ik denk dat je er niet per se een studie van hoeft te maken om sprookjes te begrijpen. Wanneer ik een sprookje voorbereid om te vertellen aan kinderen, ben ik niet altijd bewust met die betekenis bezig. Maar soms komt dan ineens een inzicht over het verhaal bovendrijven dat blijft hangen.  Zo ging het ook met Vleerkens Vogel. "Die Vleerkens is gewoon een loverboy," dacht ik ineens. Echt waar? Ja, echt! Ik zal het uitleggen.

Waar of niet waar?

Ik vertel het meest aan kinderen in de basisschoolleeftijd en negen van de tien keer vertel ik dan een sprookje of volksverhaal. Het is me al vaker opgevallen dat kinderen vanaf een jaar of zeven na afloop graag willen weten of het echt is gebeurd. Zo ook gisteren weer: ik vertelde een kerstsprookje aan groep 4 en na afloop ontstond er een levendige discussie.