Schilderijen en verhalen

Onlangs gaf ik een reeks schrijfworkshops aan ouderen. De eerste twee bijeenkomsten stonden in het teken van dichten, bij de laatste twee ging het om verhalen. Vooral de bijeenkomst waarbij we verhalen verzonnen bij (bekende) schilderijen was erg geslaagd. Het is een activiteit die je met deelnemers van jong tot oud kunt uitvoeren, waarbij veel verschillende vaardigheden met elkaar gecombineerd worden.

Kinderen vertellen verhalen: drie Nederlandse projecten

Afgelopen zaterdag vond in Utrecht een Ontmoetingsdag plaats van de Stichting Vertellen. Het thema was deze keer 'Vertellen door kinderen'. Een aantal vertellers (de meesten tevens leerkracht of docent) presenteerde projecten die zij succesvol met kinderen hebben uitgevoerd. Het was een bijzonder inspirerende dag, die veel discussie opriep over de rol die vertellers kunnen hebben in het onderwijs. Een tijd geleden beschreef ik naar aanleiding van het Europees congres al een aantal projecten over vertellen met kinderen. Deze keer alle aandacht voor drie prachtprojecten van eigen bodem.

Vleerkens is een loverboy

Er is al veel gezegd en geschreven over sprookjes en hun betekenis. Maar ik denk dat je er niet per se een studie van hoeft te maken om sprookjes te begrijpen. Wanneer ik een sprookje voorbereid om te vertellen aan kinderen, ben ik niet altijd bewust met die betekenis bezig. Maar soms komt dan ineens een inzicht over het verhaal bovendrijven dat blijft hangen.  Zo ging het ook met Vleerkens Vogel. "Die Vleerkens is gewoon een loverboy," dacht ik ineens. Echt waar? Ja, echt! Ik zal het uitleggen.

Waar of niet waar?

Ik vertel het meest aan kinderen in de basisschoolleeftijd en negen van de tien keer vertel ik dan een sprookje of volksverhaal. Het is me al vaker opgevallen dat kinderen vanaf een jaar of zeven na afloop graag willen weten of het echt is gebeurd. Zo ook gisteren weer: ik vertelde een kerstsprookje aan groep 4 en na afloop ontstond er een levendige discussie.

Kinderen kunnen best lang luisteren

Al zolang ik als verteller op scholen en in kinderopvang kom, hoor ik regelmatig van leerkrachten of begeleiders zinnen als: "Goh, bij mij zitten ze nooit zo lang zo stil te luisteren." Ik heb wel een idee hoe dat komt, maar meestal vat ik het samen als: "Dat is de magie van vertellen."
Maar in de afgelopen kinderboekenweek begon ik zelf even ernstig aan die 'magie' te twijfelen.