Mijn werk - verhalen vertellen - wordt vaak geassocieerd met taal en woorden. Maar als ik een verhaal instudeer, zijn niet de woorden belangrijk voor mij, maar beelden. Als ik de beelden van het verhaal voor me zie, komen de woorden vanzelf. Bij vertelactiviteiten met kinderen ligt het werken met beeld daarom ook voor de hand. Tekenen is vaak de gemakkelijkste weg. Maar bij het project 'Tijd voor verhalen' heb ik ook meerdere keren video's gemaakt naar aanleiding van een verteld verhaal. Met kleuters! Dat kunnen ze prima en ze leren er veel van.
Posts tonen met het label mondelinge taalontwikkeling. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mondelinge taalontwikkeling. Alle posts tonen
vrijdag 7 september 2018
vrijdag 22 juni 2018
Tijd voor verhalen (3) - Animatiefilmpje maken met Puppet Pals
Met mijn project Tijd voor verhalen kon ik eindelijk de app Puppet Pals eens in de praktijk uitproberen. Het resultaat was boven verwachting: het resultaat is grappig en de kinderen waren enorm betrokken. We klagen regelmatig over het beeldschermgebruik van kinderen, maar je kunt die beeldschermen, omdat ze zo populair zijn, juist ook zinvol gebruiken, bijvoorbeeld voor het stimuleren van mondelinge taal. Hier onder leg ik uit hoe ik het aanpakte.
maandag 26 maart 2018
Project: Tijd voor verhalen
In april begin ik met een spannend vertelproject voor groep 1 en
2 van de basisschool. Tien weken lang ben ik een dag per week te gast op de basisschool bij
mij in de straat. Wekelijks vertel ik een nieuw kort verhaal in de
kring. Daarna ga ik tijdens de werkles van de groepsleerkracht met
groepjes kinderen aan de slag met het vertelde verhaal. We gaan spelen,
tekenen, knutselen en vertellen, met als doel het bevorderen van de
mondelinge taalvaardigheid. Het is tijd voor verhalen in de klas!
donderdag 7 september 2017
Schrijf een verhaal... maar hoe dan?
Als kind droomde ik ervan om schrijver te worden. Rond mijn tiende begon ik aan mijn eerste boek. In de eerste paar bladzijden van mijn schriftje landde er een ufo in de achtertuin. En toen stopte het verhaal. Ik wist niet hoe ik verder moest. Ik had namelijk nooit geleerd hoe je een verhaal moet schrijven.
Inmiddels ben ik verhalenverteller en de afgelopen jaren heb ik veel geleerd over verhalen en hoe ze in elkaar zitten. Dat maakt me nog niet een goede schrijver, maar het is genoeg kennis om een alleszins redelijk verhaal op papier te zetten. Waarom leren we dat niet op school?
Inmiddels ben ik verhalenverteller en de afgelopen jaren heb ik veel geleerd over verhalen en hoe ze in elkaar zitten. Dat maakt me nog niet een goede schrijver, maar het is genoeg kennis om een alleszins redelijk verhaal op papier te zetten. Waarom leren we dat niet op school?
dinsdag 17 augustus 2010
Een verhaaltje voor het slapen gaan
Het merendeel van de Nederlandse ouders zal - net als ik - zijn kinderen voorlezen voor het slapen gaan. Het is een knus moment van saamhorigheid, waarbij je tegelijkertijd ook nog mooi de interesse voor lezen stimuleert bij je kinderen. Maar hoeveel ouders zouden hun kinderen een verhaaltje vertellen voor het slapen gaan - zonder boek, uit het hoofd dus?
De Amerikaanse beroepsverteller Sean Buvala heeft een boek geschreven over de positieve effecten van vertellen aan je kinderen en hoe je dat aan kunt pakken. Op de bijbehorende website staat een tiental YouTube filmpjes met basistips. Daarmee kun je gelijk aan de slag, ook als je het boek (nog) niet hebt gelezen.
Sean Buvala richt zich in zijn boek en instructievideo's specifiek op vaders, vandaar de titel DaddyTeller. Volgens hem hebben kinderen vaak minder emotionele binding met hun vader dan met hun moeder en hij ziet vertellen als de ideale manier om daar verandering in te brengen. Volgens mij zijn de meeste tips die hij geeft echter net zo goed van toepassing voor moeders, opa's en oma's, en ieder ander die de zorg heeft voor kinderen.
Zelfs professionals - leerkrachten en pedagogisch werkers - die met vertellen aan de slag willen, kunnen er hun profijt mee doen: ook in hun werkveld is emotionele betrokkenheid immers van belang en vertellen kan daar een rol bij spelen.
De tien tips van Sean Buvala in het kort (met links naar de Engelstalige videos):
De Amerikaanse beroepsverteller Sean Buvala heeft een boek geschreven over de positieve effecten van vertellen aan je kinderen en hoe je dat aan kunt pakken. Op de bijbehorende website staat een tiental YouTube filmpjes met basistips. Daarmee kun je gelijk aan de slag, ook als je het boek (nog) niet hebt gelezen.
Sean Buvala richt zich in zijn boek en instructievideo's specifiek op vaders, vandaar de titel DaddyTeller. Volgens hem hebben kinderen vaak minder emotionele binding met hun vader dan met hun moeder en hij ziet vertellen als de ideale manier om daar verandering in te brengen. Volgens mij zijn de meeste tips die hij geeft echter net zo goed van toepassing voor moeders, opa's en oma's, en ieder ander die de zorg heeft voor kinderen.
Zelfs professionals - leerkrachten en pedagogisch werkers - die met vertellen aan de slag willen, kunnen er hun profijt mee doen: ook in hun werkveld is emotionele betrokkenheid immers van belang en vertellen kan daar een rol bij spelen.
De tien tips van Sean Buvala in het kort (met links naar de Engelstalige videos):
- Leg je boek neer en begin gewoon. Zelfs professionals zijn ooit eenvoudig begonnen om de kunst te leren.
- Durf je kind aan te raken. Sla een arm om hem/haar heen, geef een aai of een kriebel. Lichaamscontact schept een band.
- Stel open vragen over het verhaal. Dit stimuleert de taal-denkontwikkeling van je kind.
- Wees niet bang om spannende verhalen te vertellen. Kinderen leren daardoor in veilige omgeving om te gaan met angst.
- Oogcontact en fysieke nabijheid bevorderen het gevoel van saamhorigheid en liefde.
- Een verhaal vertellen kan altijd en overal, niet alleen voor het slapen gaan!
- Maak tijd voor je kind, ook al heb je het druk. De tijd die je geeft als ze klein zijn, vliegt voorbij en komt nooit meer terug.
- Een verteld verhaal is iedere keer een avontuur. Ook al vertel je steeds hetzelfde verhaal, door bewuste of onbewuste variaties bijvoorbeeld ten gevolge van je eigen stemming is het toch steeds net anders en blijft het spannend. Dit houdt je kind alert.
- Blijf jezelf. Je hoeft geen gekke bekken te trekken en stemmetjes te maken als dat niet bij je past. Als je je zeker genoeg voelt, kun je gaan experimenteren.
- Geef je kind mooie herinneringen. Je kind zal zich later dingen over jou herinneren, die je zelf misschien onbetekenend vindt. Een verteld verhaal kan zo'n herinnering zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)