donderdag 16 december 2010

Uitnodiging: het kerstverhaal zoals je het nog niet kende

Meestal treed ik op voor besloten gezelschappen, maar komende week kan iedereen die belangstelling heeft, me zien en horen vertellen in het Bijbels Museum te Amsterdam. Op zaterdag 18, zondag 19 en woensdag 22 december zal ik een aantal verhalen rondom de geboorte van Jezus vertellen voor kinderen vanaf ±7 jaar en hun (groot)ouders

Dit is opnieuw een optreden verbonden aan de bijzondere tentoonstelling Wonder boven Wonder, waarvoor verstandelijk beperkten schilderijen hebben gemaakt naar aanleiding van verhalen uit de bijbel. Een maand of drie geleden vertelde ik bij deze tentoonstelling al een tweetal verhalen uit het Oude Testament. Deze keer is het kerstverhaal uit het Nieuwe Testament de inspiratiebron.

Denk je dat je het kerstverhaal wel kent? Kom dan maar eens luisteren en laat je verrassen. Hoor hoe Jozef door tweestrijd werd verscheurd, leer welk geschenk de kleine Jezus het meest waardeerde en ontdek het mysterie van de vierde koning!

Data: zaterdag 18, zondag 19, en woensdag 22 december
Aanvang: 14.00 uur
Duur: ca. 45 min
Deelname: gratis (excl. entree, kinderen t/m 12 jr gratis)
Leeftijd: 7-12 jaar

Reserveren: zeer aanbevolen op 020-6242436 of info@bijbelsmuseum.nl
Informatie over entreeprijzen en adres vind je op de website van het Bijbels Museum



De aankondiging door Simone Martini: inspiratiebron voor het schilderij van Monica Dierikx, waarbij Babboes een verhaal zal vertellen.

woensdag 8 december 2010

Advent-voorleestip: Pompoen!

Ik vind de tijd tussen Sinterklaas en Kerstmis altijd een erg gezellige tijd, met een heel andere sfeer dan de weken voor vijf december. De gordijnen gaan dicht, lichtjes aan, en de kerstversiering komt van zolder.

En wat is er dan knusser om samen met je kind op de bank verhaaltjes te lezen? Met het peuter-/kleutertijdschrift Pompoen wordt dat deze maand extra leuk gemaakt in de vorm van een verhaaltjes adventskalender. Geen zoete verhaaltjes over sneeuw. kaarsjes en pakjes onder de kerstboom, maar een spannend vervolgverhaal waarin allerlei wezens uit sprookjes en mythologie de revue passeren. Enge monsters, zoals de basilisk of een trol met een enorme muil, worden niet geschuwd, maar té spannend wordt het ook weer niet voor kleuters. (Hoewel ik het persoonlijk voor driejarigen - toch ook de doelgroep van het blad - wel erg eng vind af en toe.)

Anna, de dochter van de kerstman, maakt zich zorgen of wel alle kinderen een cadeautje krijgen van haar vader. Hoe zit dat met de kinderen van reuzen, elfen en andere fantasiewezens? De kerstman gelooft namelijk niet dat ze bestaan. Om te bewijzen dat ze echt bestaan zoekt Anna er iedere dag eentje op in Wonderland. Haar rendier Bart wijst de weg en Anna maakt voor haar vader van ieder wezen een tekening met daarop het bijbehorende adres.
Iedere dag is er een nieuw avontuur(tje), met een andere sprookjesfiguur, dat zich volgens een vast stramien afspeelt - kinderen zijn immers dol op herhaling. Maar het allermooiste is dat er iedere dag een deurtje opengemaakt mag worden van de bijpassende adventskalender, waarbij een voorwerp tevoorschijn komt dat Anna heeft gekregen van het wezen, en je aan de binnenkant van het deurtje ziet wat Anna getekend heeft.

Ik vind het idee prachtig. Mijn jongens - en ik - smullen ervan. Dus heb je ook kleuters in huis of op school? Ga dan gauw naar de winkel en haal de Pompoen, misschien ligt-ie er nog. Desnoods om te bewaren voor volgend jaar.

woensdag 1 december 2010

Sinterklaas in een kastje

Wanneer je in Nederland bent geboren en opgroeit, krijg je alle rituelen rondom Sinterklaas met de paplepel bijgebracht. Maar heel anders is het, wanneer je als kind pas in Nederland komt wonen en in december plotseling geconfronteerd wordt met zwartgeschminkte volwassenen in apenpakjes en een man met nepbaard en jurk. En dan hebben we het nog niet eens over de rare gewoonte om schoenen met een wortel erin bij de kachel te zetten.

Zo vergaat het bijvoorbeeld kinderen van asielzoekers. Dat was reden voor de Stichting Gastvrij Amersfoort om voor de kinderen van Openbare Basisschool de Wiekslag, die pas een paar maanden in Nederland zijn, een speciale middag te organiseren met Sinterklaasactiviteiten. De kinderen werden daarbij vergezeld door Nederlandse maatjes van de School op de Berg uit Amersfoort.
Babboes was gevraagd om op deze middag een workshop of kleine voorstelling te geven.

Vol enthousiasme zei ik "Ja!" tegen de opdracht: na jarenlang les te hebben gegeven aan buitenlandse kinderen kon ik gewoon niet weigeren. Leuk! Maar... wel moeilijk...
Want wat voor verhaal ga je in hemelsnaam vertellen aan een groep kinderen die in leeftijd varieert van 4 tot 12 en waarvan bovendien een derde het Nederlands amper machtig is?

Na veel gepieker besloot ik maar zelf een verhaal te schrijven, waarvan de thematiek zich beperkte tot de "core business" van het Sinterklaasgebeuren: pieten, Sinterklaas, paard, pepernoten en cadeautjes. Maar daarmee was ik er nog niet. Om het voor de minder taalvaardige kinderen wat makkelijker te maken moest er ook iets van beeld bij...

Ik besloot de gok te wagen en eindelijk eens werk te maken van een idee dat al langer door mijn hoofd speelde: kamishibai.
Kamishibai is een verteltechniek uit Japan, waarbij een kastje gebruikt wordt om bij het verhaal behorende afbeeldingen te laten zien. Het heeft wel iets weg van een kleine poppenkast, maar dan niet met poppen, maar met plaatjes. (Het woord "kamishibai" betekent "papieren theater".) Tijdens het vertellen wordt regelmatig de afbeelding uit het kastje geschoven, zodat de volgende tevoorschijn komt. Door dit met een bepaalde beweging of snelheid te doen, kun je nog extra effect aan het verhaal toevoegen.

Voor de verandering was ik de afgelopen weken dus niet bezig met woorden, maar met het maken van beelden: letterlijk. Bij mijn Sinterklaasverhaal heb ik zeven tekeningen op A3 formaat gemaakt. Dat was een hele klus, maar het resultaat mag er zijn. Sterker nog: het resultaat was verbluffend.
Het is verbazingwekkend om te zien hoe dat kleine kastje de aandacht van het publiek naar zich toe trekt. Ik heb zelden meegemaakt dat kinderen, klein en groot, én volwassenen zo ademloos hebben zitten luisteren. Het was pure magie.

Al met al is het veel werk geweest - veel meer dan verantwoord voor een éénmalig optreden - maar de ervaring was geweldig. Ik ga het vertelkastje beslist vaker gebruiken.
En wat het verhaal en de tekeningen betreft: verschillende mensen hebben al gezegd dat ik ermee naar een uitgever moet stappen. Dat was helemaal niet mijn bedoeling, maar wie weet bedenk ik me nog...