zondag 6 mei 2012

Sneeuwwitje groeit op

Ik had zelf ook niet verwacht dat ik twee keer binnen een week over Sneeuwwitje zou bloggen, maar ja, het is meivakantie en dat is een mooi moment om met je kind naar de bioscoop te gaan. En waar ga je dan als sprookjesverteller met je zesjarige naar toe? Naar Sneeuwwitje natuurlijk!

Toen ik een paar maanden geleden de (engelstalige) trailer voor deze film zag, had ik gelijk zoiets van "Wow, zien!", al was het maar voor de mooie kostuums en decors.  Gisteren was het dan zover.
De beelden waren inderdaad prachtig: kleurrijk, soms haast tekenfilm-achtig en op het randje van kitsch, maar dat mag best voor een sprookje.
Bijzonder indrukwekkend vond ik de spiegel/spiegelwereld van de koningin en het mysterieuze bos - een berkenbos in de sneeuw. Af en toe was er een knipoog naar  Walt Disney - of meen ik dat nou maar? -  zoals een Bambi-tafereel in de slaapkamer van Sneeuwwitje en de geelblauwe jurk met strik aan het eind.

Het sprookje van Sneeuwwitje is natuurlijk overbekend, maar regisseur Tarsem Singh geeft er een nieuwe draai aan zonder afbreuk te doen aan het origineel. Dat maakt de film toch nog spannend. Sneeuwwitje is nu niet slechts de prinses die mooi zit te zijn en na haar verbanning uit het kasteel wacht op de reddende prins, maar een jonge dame die het heft in eigen handen neemt.

Op haar achttiende ontdekt Sneeuwwitje plotseling de werkelijkheid over haar stiefmoeder en hoe die de inwoners van het land uitknijpt. Sneeuwwitje komt daartegen in opstand, helemaal als ze beseft dat het háár rijk is en niet dat van de slechte koningin.
De koningin was al jaloers op de schoonheid van haar stiefdochter, maar het rebelse gedrag van Sneeuwwitje ("heb jij je zelfvertrouwen-pilletje gevonden?!") is voor haar doorslaggevend om opdracht te geven haar te vermoorden.

Net als in het oude sprookje komt Sneeuwwitje vervolgens bij de dwergen terecht, die iets minder onschuldig in hun levensonderhoud blijken te voorzien dan in de Walt Disney-variant van het verhaal. De kibbelende dwergen en hun eigenaardige trekjes zorgen voor de nodige humor in de film en zorgen er regelmatig voor dat de andere personages in hun hemd worden gezet - letterlijk.

En dan is er de prins. Singh lijkt wel de draak te steken met het archetype van de knappe, reddende prins: alles is té aan deze prins - te aantrekkelijk, te welgemanierd, te handig in het gevecht  Hij valt als een blok voor Sneeuwwitje, al voordat die in het woud belandt, maar  hij komt ook in de macht van de boze koningin. Dit leidt er uiteindelijk toe dat niet Sneeuwwitje, maar de prins met een kus gered moet worden.

Ik vond het heerlijk om te zien, deze opstandige, vechtende Sneeuwwitje, die met hulp van de dwergen zowel de prins als het koninkrijk redt. Af en toe lag de boodschap ("geloof in je eigen kunnen") er misschien wat dik op, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door de humor, de aktie en het visueel spektakel.

Ik heb eigenlijk maar één minpuntje: waarom moest er aan het eind nou weer zo'n liedje met dansje in, waarvan het thema (liefde) ook nog maar half past bij het overheersende thema van de film (zelfvertrouwen)? Het is een sprookje, geen musical!
Mijn zoon van zes zat daar niet mee. Hij heeft genoten, ook al werden ogen en/of oren af en toe even dichtgeknepen omdat het te eng werd.

Als voorproefje, of om na te genieten als je hem al gezien hebt, vind je hieronder de trailer. In het Nederlands en in het Vlaams, want ze zijn verschillend. De Vlaamse geeft een beter beeld van het verhaal, naar mijn mening.

Sneeuwwitje trailer Nederlands


Sneeuwwitje trailer Vlaams