vrijdag 20 april 2012

P is van Poeh

In de maand april neem ik deel aan de A to Z April challenge: iedere dag zal ik een stukje schrijven op mijn blog. Iedere dag een volgende letter,  met iedere dag een personage uit een kinderboek of -verhaal, dat mij inspireert of ge├»nspireerd heeft.
P is van Poeh, het beertje dat dol is op honing
In het Honderd-Bunders-Bos heeft hij zijn woning
 Wie kent Winnie de Poeh niet? Als je regelmatig kinderen om je heen hebt, kun je hem bijna niet missen: op shirts, op tassen, op serviesgoed, als knuffel, als kleurplaat en o ja, ook nog in een boek.

Sinds de goeiige beer - die altijd wel in is voor een hapje van het een of ander - is geadopteerd door  de tekenfilmfabriek van Walt Disney, zou je haast vergeten dat het een personage is uit een boek. Een behoorlijk oud boek zelfs, want de eerste editie kwam in Engeland uit in 1926. Voor die tijd is het een modern boek: niet belerend en vanuit het perspectief van de volwassene die weet hoe het hoort, maar vanuit de belevingswereld van een jong kind. Of eigenlijk: de knuffel van dat kind.

Een jaar of twee geleden besloot ik - ietwat onvoorbereid - het boek voor te lezen aan mijn kinderen, toen 4 en 6 jaar oud, en kwam tot de conclusie dat het eigenlijk veel te moeilijk was. Vooral het eerste hoofdstuk, waarin de verteller in dialoog is met Christopher Robin, was geen doorkomen aan. De avonturen van Poeh waren wel weer leuk, maar veel van de taalgrapjes gaan aan kinderen voorbij. Juist die taalgrapjes maken het boek voor mij aantrekkelijk en daarom vind ik  het Engels origineel trouwens ook leuker dan de Nederlandse vertaling (een "Heffalump" is toch spannender dan een "Klontemiggel"?).
Het boek staat vol verwarrende situaties rondom woorden en spelling (de "Northpole" is helemaal geen "pole" en Bizy Backson is geen persoon!): die zijn erg komisch en bovendien zeer herkenbaar voor ouders of leerkrachten van kinderen die net kennis maken met de wondere wereld van taal en lezen.

Je zult het me niet gauw horen zeggen, maar voor kleuters is in dit geval de filmversie beter. Dan zijn het gewoon de leuke, kleine, aangenaam spannende maar niet enge avontuurtjes, zoals een kleuter ze zelf meemaakt.
Het boek lees ik dan wel nog een keer voor mijn eigen plezier. In het Engels. Met die mooie oude pentekeningetjes.