maandag 16 april 2012

L is van Laarzen

In de maand april neem ik deel aan de A to Z April challenge: iedere dag zal ik een stukje schrijven op mijn blog. Iedere dag een volgende letter,  met iedere dag een personage uit een kinderboek of -verhaal, dat mij inspireert of geïnspireerd heeft.
L is van Laarzen, daarmee is de kat in zijn sas
En verleent zo zijn diensten voor de Markies van Carabas
Ik had vroeger een elpee met sprookjes waar ik dolgraag naar luisterde. Hij bevatte onder andere Eénoogje, Tweeoogje en Drieoogje, Het meisje met de zwavelstokjes en De gelaarsde kat. Wat ik me ervan herinner is dat het hoorspelachtige vertellingen waren, ingesproken door Ton van Duinhoven,  Hetty Blok (ik verbaas me dat ik me die namen nog herinner!) en nog een paar anderen.

Twee verhalen zijn me het meest bijgebleven. Het eerste is Het meisje met de zwavelstokjes: die zwavelstokjes waren iets wonderlijks uit een andere tijd en bovendien was het verhaal zó ontzettend zielig.

Het tweede verhaal dat ik me nog goed voor de geest kan halen is De gelaarsde kat: de plaat had daar namelijk een kras. En die kras zat op de plek waar een dame zei: "Ik heb geen laars in de maat van de kat."

Nadat het eerste verdriet over de kras op mijn geliefde plaat voorbij was, kwam ik erachter dat het ook wel iets grappigs had. Als je de naald namelijk gewoon liet hangen, repeteerde de dame in kwestie keuring haar zinnetje: "Ik heb geen laars in de maat van de kat, ik heb geen laars in de maat van de kat, ik heb geen laars in de maat van de kat..."

Het had haast iets hypnotiserends. Het werd een reden om juist naar dat verhaal te luisteren. Totdat we (mijn broer en ik) er genoeg van hadden en de naald een zetje verder gaven. Maar dan nog bleef het zinnetje over de laars in de maat van de kat in je hoofd rondzingen. Een soort rap avant la lettre.

Het is zo ingesleten in mijn geheugen, dat het nog steeds het eerste is wat ik denk als ik "Gelaarsde Kat" hoor: ik heb geen laars in de maat van de kat.