zondag 5 juni 2011

Het komt door Annie

Vandaag was ik met de trein op weg naar Zwolle voor het Waterval Vertelfestival. Vanwege werkzaamheden moest ik omrijden, en van de nood een deugd makend, had ik een stapeltje achterstallig leesvoer in mijn tas gestopt voor onderweg. Eén van de bladen die ik bij me had was het themanummer over Annie M.G. Schmidt van Leesgoed.

Zoals wellicht bekend, was op 20 mei jl. de honderdste geboortedag van de koningin van het Nederlandse kinderboek, en zijn er het hele jaar allerlei activiteiten - van tentoonstellingen tot voorleesmarathons, van heruitgaven tot musicals - rondom de schrijfster en haar boeken. Dit is echter niet de aanleiding voor dit stukje: dan had ik het twee weken geleden moeten schrijven.

Aanleiding om achter het toetsenbord te kruipen was een toespraak van Ed Leeflang, die in dit nummer van Leesgoed is afgedrukt. De rede is geschreven ter ere van Annie M.G. Schmidts 75e verjaardag in 1986 (en enigszins aangepast in 2001) en beschrijft op humoristische wijze hoe Annie met haar boeken en gedichten over recalcitrante kinderen zogenaamd een rampzalige invloed heeft gehad op de Nederlandse jeugd. De (ironische!) strekking van de lezing is dat het lezen van al die verhalen waarin stuk slaan en vies worden maar word toegestaan, de bakermat is geweest voor de hedendaagse gedoogcultuur. Als voorbeeld wordt een vers aangehaald waarin Hein een locomotief uit elkaar "gepeuterd" heeft:
Dan plakt de chef van het station
een heel groot bord op het perron:
NAAR ZWOLLE GAAT VANDAAG GEEN TREIN

WIJ WILLEN WEL, MAAR 'T LIGT AAN HEIN.

HOOGACHTEND

CHEF
Je snapt misschien wel, dat dit al een glimlach op mijn gezicht toverde, gezien mijn reisbestemming. Maar Ed Leeflang doet er nog een schepje bovenop, door zelf een couplet toe te voegen, en dat maakte me pas echt aan het lachen:
PS. Naar Zwolle rijden soms weer treinen
als de wissels werken en de seinen,
als de computers 't niet begeven;
dan rijdt zo'n trein, al is het even.
Maar die zit wél vol simpele zieltjes
die zwammen in die rot mobieltjes.
Dat tettert, tettert, lult en lult.
En ook DAT, Annie, is jouw schuld.

En jawel hoor, in de loop van de dag was er op het alternatieve traject voor Zwolle (Amersfoort-Apeldoorn-Deventer) ook nog een blikseminslag. Allemaal Annie's schuld. Gelukkig had ik wat te lezen bij me.