maandag 27 juni 2011

Babboes nieuwsbrief juni is online!

Het is weer tijd voor de tweemaandelijkse Babboes nieuwsbrief. Deze keer met een grappig "stapelverhaal" over opa die een grote knolraap uit zijn tuin wil oogsten, maar daarbij wel wat hulp kan gebruiken. Het is een traditioneel Russisch volksverhaaltje, dat bijzonder geschikt is om te vertellen aan peuters en kleuters.

Lees meer - het hele verhaal en bijpassende tips - in de nieuwsbrief op de Babboes-website!


The Giant Turnip, by Elizaveta Bem (1843-1914)

woensdag 22 juni 2011

25 juni: Romantiek in de kerk

Aanstaande zaterdag 25 juni is de landelijke kerkennacht en ook in Amersfoort zetten kerken in de hele stad - dat zijn er nogal wat, meer dan 45! - hun deuren open voor een breed publiek met een heel gevarieerd programma.
Dat "nacht" moet je trouwens niet al te letterlijk nemen: de meeste activiteiten beginnen al vroeg op de avond en 's middags is er een voorprogramma in de binnenstad met onder andere flashmob, graffiti-kunstenaars en stadswandelingen.

In de Bergkerk zal het programma helemaal in teken staan van de romantiek, met een centrale rol voor het hooglied. Tijdens deze avond zal verteller Christina Millet twee keer een verhaal ten gehore brengen, geïnspireerd op het thema van de avond. Of zoals ze zelf aankondigt:
Ik heb daarvoor een verhaal samengesteld. Het gaat uit van een mini verhaaltje van Idries Shah, maar het heeft ook een gedicht van Rumi, stukjes van en referenties aan het Hooglied en ook veel van mijn eigen fantasie. Het is mystiek, poëtisch en grappig tegelijk.
Ik heb al een paar keer een optreden van Christina meegemaakt en het was altijd bijzonder de moeite waard. Ze heeft een eigenzinnige, puntige manier van vertellen, met altijd een flinke dosis humor. Ik ben zelf heel benieuwd naar deze voorstelling!

Christina zal optreden om 19.30 en 21.00 uur.
Het volledige programma voor de avond in de Bergkerk vind je hier en voor de andere kerken in Amersfoort onder de link aan het begin van dit artikel.


Houtsnede van het Hooglied uit Schnorr von Carolsfeld "Die Bibel in Bildern", 1860

donderdag 16 juni 2011

Luisteren naar een verhaal

Je bent gewend dat ik op deze plek iets schrijf over het vertellen van en - de andere kant - luisteren naar verhalen. Dat laatste kan behalve bij een verteller natuurlijk ook nog gewoon met een luisterboek.

Deze week, van 15 tot en met 26 juni is de week van het luisterboek. Waarschijnlijk niet helemaal toevallig dat deze week vlak voor de zomervakantie valt, want zo'n luisterboek is natuurlijk ideaal voor op reis met kinderen.

Op de kinderboekensite Leesplein vind je een uitgebreid overzicht van luisterboeken, inclusief geluidsfragmenten. Bovendien maak je op Leesplein nu kans om een luisterboek te winnen:

Iedereen die een foto van een luisterlezer naar Leesplein stuurt, maakt kans op een luisterboek. Natuurlijk zien we graag dat het geluisterde boek daarbij in beeld wordt gebracht!
Je kunt je foto (of een aantal foto´s) tot en met 1 juli sturen naar: leesplein@bureaudn.nl.

Als je wint, komt de prijs wellicht te laat voor gebruik in de vakantie, maar dan blijft het toch leuk voor thuis of in de klas!

zondag 5 juni 2011

Het komt door Annie

Vandaag was ik met de trein op weg naar Zwolle voor het Waterval Vertelfestival. Vanwege werkzaamheden moest ik omrijden, en van de nood een deugd makend, had ik een stapeltje achterstallig leesvoer in mijn tas gestopt voor onderweg. Eén van de bladen die ik bij me had was het themanummer over Annie M.G. Schmidt van Leesgoed.

Zoals wellicht bekend, was op 20 mei jl. de honderdste geboortedag van de koningin van het Nederlandse kinderboek, en zijn er het hele jaar allerlei activiteiten - van tentoonstellingen tot voorleesmarathons, van heruitgaven tot musicals - rondom de schrijfster en haar boeken. Dit is echter niet de aanleiding voor dit stukje: dan had ik het twee weken geleden moeten schrijven.

Aanleiding om achter het toetsenbord te kruipen was een toespraak van Ed Leeflang, die in dit nummer van Leesgoed is afgedrukt. De rede is geschreven ter ere van Annie M.G. Schmidts 75e verjaardag in 1986 (en enigszins aangepast in 2001) en beschrijft op humoristische wijze hoe Annie met haar boeken en gedichten over recalcitrante kinderen zogenaamd een rampzalige invloed heeft gehad op de Nederlandse jeugd. De (ironische!) strekking van de lezing is dat het lezen van al die verhalen waarin stuk slaan en vies worden maar word toegestaan, de bakermat is geweest voor de hedendaagse gedoogcultuur. Als voorbeeld wordt een vers aangehaald waarin Hein een locomotief uit elkaar "gepeuterd" heeft:
Dan plakt de chef van het station
een heel groot bord op het perron:
NAAR ZWOLLE GAAT VANDAAG GEEN TREIN

WIJ WILLEN WEL, MAAR 'T LIGT AAN HEIN.

HOOGACHTEND

CHEF
Je snapt misschien wel, dat dit al een glimlach op mijn gezicht toverde, gezien mijn reisbestemming. Maar Ed Leeflang doet er nog een schepje bovenop, door zelf een couplet toe te voegen, en dat maakte me pas echt aan het lachen:
PS. Naar Zwolle rijden soms weer treinen
als de wissels werken en de seinen,
als de computers 't niet begeven;
dan rijdt zo'n trein, al is het even.
Maar die zit wél vol simpele zieltjes
die zwammen in die rot mobieltjes.
Dat tettert, tettert, lult en lult.
En ook DAT, Annie, is jouw schuld.

En jawel hoor, in de loop van de dag was er op het alternatieve traject voor Zwolle (Amersfoort-Apeldoorn-Deventer) ook nog een blikseminslag. Allemaal Annie's schuld. Gelukkig had ik wat te lezen bij me.

woensdag 1 juni 2011

Nieuw geheugen

Ik heb een verschrikkelijk slecht geheugen. Dat klinkt misschien een beetje raar voor iemand die verhalen vertelt - uit het hoofd dus - maar helaas is het waar. Het is niet iets nieuws, niet de jaren die beginnen te tellen of zo, maar een gebrek dat ik al mijn leven lang met me mee draag. Ik verzeker je dat het behoorlijk genant kan zijn af en toe, bijvoorbeeld wanneer je in een gezelschap geboeid zit te luisteren hoe een kennis herinneringen ophaalt, en je erop een gegeven ogenblik achter komt dat je zelf personage bent in het verhaal, zonder dat je je er ook maar iets van kan herinneren (en zonder drank in het spel!).

Het heeft ook zijn voordelen. Ik kan met veel plezier een film voor de tweede keer bekijken of een boek herlezen, want veel meer dan "vond ik leuk" herinner ik me na een paar maanden meestal niet. Als er al iets blijft hangen, dan is het de sfeer en een enkel beeld of - vaak totaal irrelevant - detail.
Zo'n onbenullig detail heeft me trouwens wel een keer gered tijdens mijn mondeling examen Nederlands op de middelbare school. Nadat ik vele vragen van mijn docent met een glazige blik had moeten beantwoorden, wist ik plotseling te melden dat er in "Rituelen" van Cees No0teboom* iets was met een sint-bernardshond. Mijn docent was enigszins verbouwereerd dat ik me dát nog wel kon herinneren, maar de rest van het boek niet, maar was - naar eigen zeggen - daardoor wel ervan overtuigd dat ik in ieder geval het bóek had gelezen en niet een uittreksel, hetgeen me uiteindelijk nog net een voldoende opleverde.

Enfin, dik twintig jaar later ben ik verhalenverteller en verwerk ik beroepsmatig aardig wat leesvoer. Ik zou willen dat ik alle verhalen die me de moeite waard lijken kon onthouden. Van verhalen die ik instudeer sla ik gelijk een samenvatting op in mijn archief, zodat ik ze makkelijk kan "ophalen" wanneer ik ze nog een keer wil vertellen. Maar de talloze mooie onvertelde verhalen dreigen weg te zinken in vergetelheid. Meestal maak ik tijdens het lezen aantekeningen in de inhoudsopgave van verhalenbundels, maar de stapel verhalenboeken begint aardig te groeien en maakt het snel vinden van dat "ene" verhaal niet makkelijker. En dan zijn er nog al die mooie boeken en verhalen die ik ooit nog een keer wil lezen en waarvan ik her en der aantekeningen maak om ze niet te vergeten.

Maar nu heb ik de oplossing voor deze chaos van aantekeningen - althans, dat hoop ik: ik heb mezelf de luxe veroorloofd van een echte "Moleskine Book Journal". Moleskine is de uitgever van belachelijk dure notitieboekjes, die naar eigen zeggen ook gebruikt zijn door Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Ernest Hemmingway en andere grote geesten. Sinds gisteren heb ik er ook één en ik ben zo blij als een kind.
Het gevoel is het beste te vergelijken met het kopen van een nieuwe agenda in je middelbare schooltijd. De blanco pagina's wachten om beschreven te worden, maar je hebt nog niets te schrijven, zolang het schooljaar niet begonnen is. Eerst moeten er boeken gelezen worden!
De vergelijking met de middelbare schoolagenda gaat overigens nog verder op: het boekje wordt geleverd compleet met boekenlegger, labels om je boekje aan te passen aan je persoonlijke smaak en behoeften, en er zijn zelfs stickertjes met hartjes, smileys, sterretjes, uitroeptekens etcetera, om je aantekeningen visueel te onderstrepen.
Ik kan niet wachten om al dat moois in gebruik te nemen!

Of mijn nieuwe papieren geheugen inderdaad gaat helpen om orde te scheppen in mijn lees-chaos moet nog blijken. Maar de voorpret heb ik in ieder geval al gehad.

*) als ik me goed herinner ;-)