maandag 21 maart 2011

De brief

Een paar dagen geleden kreeg ik een brief. Niet zo'n persoonlijk geadresseerd, volledig automatisch aangemaakte tekst van de belasting of energiemaatschappij, maar een èchte brief: speciaal voor mij door iemand persoonlijk geschreven. Ik werd er helemaal blij van.

Ik voelde me enigszins beschroomd over mijn blijdschap, want de inhoud van de brief gaf daar eigenlijk niet direct aanleiding toe. Het was geen liefdesbrief of oproep van een verloren gewaand familielid, maar een heel gewoon, zakelijk schrijven. Zo'n bericht dat je normaal per e-mail krijgt. Maar omdat het deze keer in een envelop zat, met een postzegel erop en mijn naam er met de hand op was geschreven, voelde ik me bijzonder.

Terwijl ik over deze ervaring zat na te mijmeren, moest ik ineens denken aan het vertellen van verhalen (ik geef toe dat ik daar wel vaker aan denk, gezien mijn werk). Wanneer een verhaal verteld wordt door een verteller, gebeurt eigenlijk hetzelfde als met zo'n brief. Zo'n verhaal kan prachtig geschreven zijn en je kunt het al tientallen keren gelezen hebben, maar wanneer een verteller het verwoordt met zijn stem en verbeeldt met zijn mimiek en houding, dan wordt het anders, persoonlijker. Een cadeautje.

We worden overladen met e-mails, maar voelen ons bijzonder wanneer we een brief krijgen. We lezen veel verhalen - in boeken, maar ook in de krant en in tijdschriften - maar worden geraakt als iemand ze ons vertelt. De boodschap verandert, wanneer er een ander medium gebruikt wordt om haar over te brengen. De inhoud komt anders - beter? - over, wanneer de mens erachter zichtbaar is. Dat is eigenlijk een heel krachtig middel, waar we meer gebruik van zouden moeten maken.


Gabriël Metsu - Briefschrijvende jongeman bij het geopend venster (1662-1665)