maandag 21 februari 2011

Dronken van een verhaal

Gisteravond bezocht ik het maandelijkse vertelpodium De Vliegende Kraai, in de Zeven Linden in Utrecht. Voor de pauze is er altijd een open podium waarbij drie vertellers een kort verhaal vertellen, na de pauze volgt een langer optreden.

Deze keer trad na de pauze Esther Kornalijnslijper op. Ze vertelde twee verhalen van Alice Walker en werd daarbij begeleid door een gitarist. Met name het tweede verhaal, Mr Sweet, was indrukwekkend. In combinatie met de bluesrifjes van de gitarist, waande het publiek zich even in het hutje van een voormalig slaaf op een katoenplantage. Het was ontroerend mooi, over de dood van een oude, alcoholverslaafde, maar geliefde man.

Toen de voorstelling was afgelopen, miste ik de de duisternis van een bioscoopzaal, waarin je tijdens de aftiteling even rustig kunt terugkeren naar het hier en nu.
Nu stond ik nog geen tien minuten later buiten, in de Hollandse winterkou en was ik op weg naar de bus. Leek het nou maar zo, of slingerde ik echt tijdens het lopen?

Ik vraag me af of je dronken kunt zijn van een verhaal. Zo voelde het wel.

woensdag 9 februari 2011

Backe Backe Kuchen

Backe, backe Kuchen,
Der Bäcker hat gerufen!
Wer will gute Kuchen backen,
Der muss haben sieben Sachen
Afgelopen weekend zong ik de eerste regels van bovenstaand Duits kinderliedje voor een zaal vol Nederlandse verhalenvertellers. De aanleiding was een workshop tijdens de de ontmoetingsdag van de Stichting Vertellen, over het vertellen naar aanleiding van een herinnering. In mijn geval bracht een klein zakje vanillesuiker een heel verhaal naar boven over mijn (Duitse) oma.

Het was een bijzondere ervaring, hoe makkelijk herinneringen eigenlijk naar boven komen, terwijl je er even met anderen over praat. Van het suikerzakje kwam ik op de keuken van mijn oma en van daar op allerlei andere gebeurtenissen rondom het eten bij oma, die de moeite van het vertellen waard waren. Met een beetje aritistieke vrijheid breidde ik er nog een begin en een eind aan en had een verhaal dat de waarheid niet al teveel geweld aandeed.

Maar wat heb je daar nou aan, behalve voor een plezierige workshop-middag? Ik zou het verhaal nog verder kunnen bijschaven en misschien vind ik wel een keer een geschikte gelegenheid om het aan publiek te vertellen. Maar dat is niet het enige.
Ik denk dat het vooral laat zien, wat voor krachtig hulpmiddel je eigen geheugen is. Als je er even voor gaat zitten, en vooral als je er even over praat met anderen, komen er allerlei details naar boven, waar je eerst nog niet aan gedacht had. Deze vaardigheid kun je ook gebruiken om een bestaand, verzonnen verhaal in te kleuren met levensechte details.

Als je er echt in duikt, is het ook niet met een uurtje gedaan trouwens. In de loop van de avond en de dag erna bleven bij mij nieuwe beelden van de bezoekjes aan oma opborrelen!

dinsdag 1 februari 2011

NOT Inspiratie

Een paar dagen geleden schreef ik al over mijn ervaringen op de Nationale Onderwijs Tentoonstelling vorige week. Maar wat zoekt een verhalenverteller nou op een onderwijsbeurs?
Boeken natuurlijk! Vast onderdeel van de NOT is namelijk de "Kinderboekenstraat": een gang van de beurshal waarin alle grote en kleine uitgevers van kinderboeken hun waren aanprijzen. Het is net een winkelstraat met twintig boekenwinkels achter elkaar: een waar kinderboeken-walhalla dus!

Sprookjes, sprookjes en nog meer sprookjes
Eén van mijn favoriete uitgeverijen voor verhalenbundels is Uitgeverij Christofoor. Af en toe vind ik de boeken ietwat oubollig, maar over het algemeen zijn ze vooral ouderwets mooi, vaak met prachtige sprookjesachtige illustraties.
Een prachtig voorbeeld hiervan is één van de boeken die ik deze keer niet kon laten liggen: De Sprookjeswereld van John Bauer. Het is een collectie van Zweedse (cultuur)sprookjes met illustraties van John Bauer uit het begin van de twintigste eeuw. De Jugendstil-afbeeldingen staan vol gruwelijke - maar toch ook aandoenlijke - trollen, dromerige meisjes en indrukwekkende bossen en bergen. De afbeelding op de kaft (en hieronder) is misschien wel één van de bekendste.

Fiete, Mijnheer Eekhoorn en anderen
Een kleine uitgeverij die ik zelf nog niet echt kende is Hoogland & Van Klaveren. De stand van deze uitgever viel me op door zijn mooie, vrij sober vormgegeven boeken. Eén van de boeken die ik wel herkende is het (alleen al door zijn formaat) opvallende Fiete Anders, geschreven door Miriam Koch.
De onbekendheid van de uitgeverij - ik schijn niet de enige te zijn die hun naam niet kent - is trouwens onterecht: ze bestaan inmiddels al een jaar of twaalf en hebben al meerdere bekroonde titels op hun naam staan.

Eén van die bekroonde titels is Mijnheer Eekhoorn en de eerste Sneeuw (Sebastian Messchenmoser) dat in 2008 een Zilveren Penseel verdiende. De subtiele potloodtekeningen zijn ongewoon voor een prentenboek, maar daarnaast is het verhaal zelf ook prachtig! Ik heb het met een brede lach staan lezen aan de beursstand en ben vast van plan hier een voorstelling van te gaan maken. Wordt vervolgd, dus!

Elfjes en andere boswezens
Maar niet alleen boeken geven me inspiratie. Net om de hoek van de Kinderboekenstraat stond een kraam met prachtige handpoppen van poppenperpost. Ik was gelijk helemaal weg van een levensgrote elf (60 cm!) met een uilskuiken in haar tasje. Maar ja, voor een impulsaankoop is de prijs van zo'n pop toch net iets te hoog.
Toen ik eenmaal thuis de website van de firma bekeek, zag ik nog meer bosbewoners die ik wel een plekje in mijn boedel zou gunnen. Wie weet... er komt vast wel een keer een plannetje waardoor ik de aanschaf van al dat moois kan verantwoorden!