dinsdag 11 mei 2010

Mijn haat-liefde verhouding met Walt Disney

Ik vertel regelmatig sprookjes en merk vaak dat kinderen vooral de sprookjes kennen zoals ze verfilmd zijn door Walt Disney. Dat kan best lastig zijn als verhalenverteller, wanneer je bijvoorbeeld Assepoester wilt vertellen zoals ze door de gebroeders Grimm is beschreven en je toehoorders zich alsmaar (hardop) blijven afvragen wanneer nu toch die pompoen komt die in een koets verandert: die zit er bij Grimm immers niet in.

Nog verassender wordt het wanneer je niet het bekende sprookje van Assepoester vertelt, maar een Iers sprookje met hetzelfde motief. Het is altijd weer leuk om te zien hoe plotseling bij één of meerdere van de zevenjarige toehoorders de ogen beginnen te twinkelen en er iets wordt gestameld in de trant van: "Maar dat is toch.. Ik weet het! Dat is.. eh eh... hoe heet ze ook al weer?"

Desondanks blijf ik het jammer vinden dat voor veel kinderen de kennis van sprookjes beperkt blijft tot de varianten uit de fabriek van Disney. Zelfs veel boekjes lijken daarop te zijn gebaseerd. Maar Walt Disney is niet slechts een bron van frustratie voor me. In tegendeel: af en toe is het juist een bron van inspiratie.

Toen ik anderhalf jaar geleden op zoek was naar een verhaal over toveren dat geschikt was voor kleuters, kwam ik uiteindelijk terecht bij een scène uit de film Fantasia uit 1940 (!) van, jawel, Walt Disney.
De belevenissen van tovenaarsleerling Mickey Mouse - die op hun beurt weer gebaseerd zijn op een gedicht van Goethe uit 1797 (Der Zauberlehrling) - vormden uiteindelijk de basis voor mijn voorstelling "Thomas tovert".



Toen ik vlak voor de meivakantie voor mijn nieuwsbrief bezig was met wat online research naar het verhaal van het Rode Kippetje, kwam ik tot mijn verbazing weer bij Walt Disney terecht, deze keer bij een nog ouder filmpje, uit 1934!
Ik heb vol bewondering zitten kijken hoe Walt Disney de hoofdpersonen uit het verhaal (letterlijk) verbeeldt. De manier waarop hij typetjes neerzet en hoe hij aandacht heeft voor details is geniaal. Wanneer je hetzelfde zou doen met woorden in plaats van met pen en inkt, dan ben je beslist een top-verhalenverteller.
Tenslotte nog een leuke wetenswaardigheid: dit is toevallig het filmpje waarin Donald Duck geïntroduceerd werd.