vrijdag 19 maart 2010

Wereld-voor mij niet-verteldag

Morgen, 20 maart, is het Wereldverteldag. Over de hele wereld werken verhalenvertellers samen om het vertellen van verhalen onder de aandacht te brengen. Terwijl wij nog slapen, beginnen in Azië en Australië mensen te vertellen, later op de dag nemen de Europeanen het vertelstokje over en als hier de dag al aardig gevorderd is beginnen in Amerika de vertellerstongen los te komen. Vertellers over de hele wereld delen met elkaar wat ze organiseren (lang leve het worldwide web!). Ik vind dat een mooie gedachte: de hele wereld op een dag met elkaar verbonden door verhalen.

Vorig jaar hoorde ik voor het eerst van Wereldverteldag en heb ik zelf gelijk fanatiek meegedaan. Samen met twee collega's heb ik in Amersfoort-Noord basisscholen "overvallen" en leerkrachten en leerlingen verrast met een kort verhaal. Zomaar, gratis en voor niks, omdat het Wereldverteldag was. Het was een erg leuke dag en ik was vast van plan in 2010 er weer helemaal voor te gaan.

In november hoorde ik via de Stichting Vertellen een oproep voor de landelijke werkgroep voor Wereldverteldag en dacht: "Ach, waarom niet?" In november hadden we onze eerste vergadering en het beheren van de Wereldverteldag website leek me wel een mooie, rustige taak. Dat heb ik geweten.
Vanaf januari heb ik samen met de websitebouwer de site helemaal overhoop gegooid en weer opgebouwd. Ondertussen kwam 20 maart angstaanjagend snel dichterbij en wilden vertellers graag hun evenementen aanmelden.

Er is keihard gewerkt: door de werkgroep, door de sitebouwer, door mij als beheerder en natuurlijk door vertellers in het land. Vandaag staan er vierenveertig verschillende vertelevenementen op de kaart, allemaal op of rondom Wereldverteldag, zodat geïnteresseerden kunnen zien wat er te doen is bij hen in de buurt. Verschillende radio- en tv-stations zijn al te woord gestaan. Ik ben trots. We hebben het gered...

Maar wacht es even... ik was toch ook nog verteller? Tja, inderdaad.
Ik had een bekend evenement in Amersfoort benaderd voor samenwerking op 20 maart. En ze waren enthousiast. Maar toen puntje bij paaltje kwam hoefden de deelnemers uiteindelijk toch geen verteller. Bah. Nu kan ik als werkgroeplid morgen zelf niet eens vertellen.
Ik heb overwogen om ad hoc nog iets in mijn eigen buurtje te organiseren, maar eigenlijk ben ik ook wel blij dat ik eindelijk even achterover kan leunen. Ik troost me met de gedachte dat ik een hoop werk verzet heb voor de publiciteit van vertellen, ook al vertel ik morgen zelf niet en ik probeer te genieten van de rust, voordat het volgende week weer losbarst. Want dan komen de enthousiaste verslagen van vertellers binnen, die óók weer op de website moeten!

En mijn vertelling? Dat komt volgend jaar wel weer.