vrijdag 25 december 2009

Een kerstgroet van Babboes(jka)

Via deze weg wens ik iedereen hele fijne kerstdagen en een voorspoedig 2010.

Tijd voor kerstkaarten was er helaas niet, onder andere door een onverwachte ziekenhuisopname van een klein kereltje, maar als verhalenverteller is een kerstverhaal misschien ook wel passender dan een kaart en digitaal is dat zo gebeurd.

Maak het beste van 2010 en grijp je kansen wanneer ze zich voordoen: dus niet zoals mijn naamgenote in onderstaand kerstverhaal ;-)

Melanie Plag (Babboes)



Baboesjka

Misschien krijg jij wel cadeautjes met kerst, net zoals veel kinderen in andere landen. In Amerika gooit de kerstman ze op kerstavond door de schoorsteen en in Duitsland komt het Weihnachtskind - het kerstkindje zelf - ze brengen. Maar in Rusland wachten de kinderen op Baboesjka.

Baboesjka brengt geen grote geschenken, zoals de kerstman. Ze heeft slechts kleine cadeautjes bij zich voor de kinderen of iets lekkers om te snoepen. Baboesjka is een oud krom vrouwtje, met een gezicht vol rimpels. Ze komt langs gehobbeld, leunend op haar stok en ze komt overal waar kleine kinderen zijn. Daar kijkt ze in de wiegjes en achter de gordijntjes en soms laat ze een traan vallen op een kussen van een babytje.

Baboesjka komt in de winter, wanneer het kerst is, maar ook in de koude, gure maanden daarna. Wanneer de wind over de bevroren vlaktes giert en huilt rondom de huizen: dan horen de kinderen haar rokken ritselen en haar snelle voetstap op de stenen. Het lijkt of ze buiten adem is, maar toch haast ze zich verder. Waarom toch eigenlijk?

Ze kijkt amper naar de kinderen, die hun neuzen tegen de ramen drukken en zich afvragen: “Komt Baboesjka voor ons?” Af en toe horen ze geschuifel en dan roept er iemand: “Kijk! Daar is ze!” Maar voor je met je ogen kunt knipperen, is ze alweer verdwenen.
Alleen met kerst neemt Baboesjka de tijd om even te stoppen. Dan verdeelt ze de cadeautjes die ze verborgen houdt in de grote zakken van haar ouderwetse schort.

Het allermeeste houdt ze van kleine babytjes. Wanneer hun moeder slaapt, buigt Baboesjka haar oude, bruine, gerimpelde gezicht over de wieg en kijkt heel, heel nauwkeurig. Wat zoekt ze toch?
Dat kun je alleen begrijpen, wanneer je haar oeroude geschiedenis kent.

Lang geleden, niet gisteren, niet eergisteren, maar vele eergisterens geleden, leefde Baboesjka alleen in een klein hutje. Ze was toen al oud en ze leefde in de koudste uithoek van het grote Rusland. Haar armzalige hutje stond bij een kruising, waar vier lange lege wegen bij elkaar kwamen, midden in het veld. Lees verder op de Babboes site.