maandag 30 november 2009

Het mooiste compliment

Een paar weken geleden werd ik gevraagd voor een optreden voor de vrijwilligersorganisatie Samenspraak (onderdeel van Het Gilde), waarvoor ik zelf ook korte tijd gewerkt heb. De vrijwilligers van Samenspraak helpen buitenlanders bij het leren van de Nederlandse taal. Ze geven niet zozeer echte "les", maar geven de buitenlandse deelnemers de mogelijkheid om wat ze op school of cursus geleerd hebben te oefenen, door één keer per week een uurtje in het Nederlands te kletsen.

Eén keer per jaar wordt er een gezellige avond georganiseerd voor vrijwilligers én buitenlanders en het was de bedoeling dat ik daar een verhaal zou vertellen.
Dat was best een uitdaging als je bedenkt dat de helft van het publiek amper Nederlands spreekt. Het mocht echter ook niet te simpel zijn: het moest immers ook boeiend zijn voor de vrijwilligers.

Tijdens een brainstormsessie met één van de coördinatoren en de muzikante die ook haar steentje zou bijdragen moest ik denken aan een verhaal over mist* dat ik pas gelezen had. Een typisch Hollands verschijnsel toch? Dus dat leek ons wel wat voor zo'n avond.

Op zich ging het verhaal niet zozeer over het weersverschijnsel mist, als wel over de stemming die het bij mensen teweeg brengt. Een dichter ontmoet op een mistige dag de mistmaker hoog in de wolken. De mistmaker schenkt hem prachtige verhalen, maar wanneer de dichter deze aan de mensen laat lezen, lachen ze hem uit: hij schildert de wereld mooier voor dan hij is. Gedesillusioneerd en zijn leven moe komt de dichter na een tijd weer bij de mistmaker. Deze laat hem zien dat de kinderen verlangen naar zijn verhalen om de grauwe werkelijkheid te ontvluchten. De dichter gaat naar de kinderen en deze luisteren inderdaad. Ze groeien op en onthouden dat verhalen waar kunnen zijn en dat de wereld niet is wat ze lijkt.

Een prachtig verhaal vind ik zelf en absoluut de moeite waard om vaker te vertellen. En toevallig deed zich in dezelfde week ook een paar keer de gelegenheid voor. Behalve voor Samenspraak heb ik het verhaal verteld voor een groep startende ondernemers - die houden er ook wel van om van dromen werkelijkheid te maken - en voor een aantal collega vertellers.

De reacties waren bij alle drie de gelegenheden positief, lovend zelfs, maar ééntje sprong er voor mij uit.
Gelijk na de voorstelling voor Samenspraak kwam een Turks uitziende dame naar me toe, met stralend gezicht. Ze legde haar hand op mijn schouder en zei: "Was mooi. Ik begrijpen!"
Zo'n opmerking... daar word ik helemaal gelukkig van.

* De mistmaker, door Jenny de Bode - Van Vuren, in het tijdschrift Vertel eens..., jaargang 4, nr 3